Η Πάλτση, όπως και πολλά μέρη του Πηλίου διατηρούν σε μεγάλο βαθμό την εικόνα του τοπίου όπως ήταν τον 18^ο & 19^ο αιώνα . Εκείνο το διάστημα το Πήλιο γνώρισε το μέγιστο της οικονομικής και πολιτιστικής του ακμής, λόγω των προνομίων που είχε η περιοχή  κατά την Τουρκοκρατία εκείνη την περίοδο. Είναι η εποχή που βλέπουμε τα ωραιότερα δείγματα της κλασικής πηλιορείτικης αρχιτεκτονικής. Στο τοπίο επικρατούν οι ελαιώνες, μιας και το λάδι ήταν το σημαντικότερο εξαγώγιμο προϊόν, μαζί με το μετάξι και τα υφαντουργικά προϊόντα.

To κτίσμα ανήκει στην  πανάρχαια τυπολογία του μονόχωρου σπιτιού ( λεγόμενο «μακρυνάρι») που εξυπηρετεί τις ανάγκες της αγροτοποιμενικής οικογένειας . Ενας μοναδικός ενιαίος χώρος που στεγάζει ανθρώπους και ζώα. Πολλές φορές διαχωρίζοντουσαν οι λειτουργίες καθ ύψος με πατάρια ή κατά το μήκος με ελαφρά διαχωριστικά.

Παραδοσιακά το χτίσιμο της κατοικίας στο Πήλιο βασίστηκε στην λιθοδομία και την ξυλουργική, μιας και η περιοχή παράγει την σχιστολιθική πηλιορείτικη πέτρα και το ξύλο (καστανιά, φτελιά, οξιά και δρυς). Εσωτερικά το σπίτι είναι επιχρισμένο με ασβεστοκονίαμα.  Ξύλινα δοκάρια φέρουν το μεσοπάτωμα. Μια απλή τετράριχτη στέγη από δοκάρια που εδράζουν στους περιμετρικούς τοίχους, ορθοστάτες , δοκίδες που διαμορφώνουν την κλίση της στέγης και επάνω σε αυτά οι τεγίδες και στις επιτεγίδες. Τέλος η επικάλυψη της στέγης από το πέτσωμα και τις πλάκες Πηλίου.

Η λύση που προτείνεται για την νέα χρήση (εξοχική κατοικία) βασίζεται στην υπάρχουσα λογική των δυο ορόφων, δηλ την ανά-δημιουργία του ξύλινου παταριού. Στο ισόγειο βρίσκονται οι χώροι διημέρευσης και στον 1^ο όροφο, 2 υπνοδωμάτια. Η εσωτερική σκάλα στο κέντρο του σπιτιού που λειτουργεί ως διαχωριστικό, θεματίζεται στην λύση, μιας και τυπολογικά είναι μια αντίθεση. Το μπάνιο βρίσκεται εκτός του υπάρχοντος περιγράμματος, ως νέα όμορη κατασκευή, προκειμένου να μην αλλοιωθεί η υπάρχουσα δομή, αλλά και για να υπάρξει άμεση σύνδεση με το χώρο του τζακιού που ζεσταίνει και το νερό.

Τα 2 νέα ανοίγματα στο ισόγειο δημιουργούν έναν διαμπερή χώρο που συνδέει τους 2 βασικούς εξωτερικούς χώρους διημέρευσης. Αυτά κατασκευάζονται από οπλισμένο σκυρόδεμα στην λογική όμως των παλιών ξύλινων υπέρθυρων. Εξωτερικά η λύση προτείνει την υπάρχουσα εμφανή πέτρα, ενώ στα σημεία που έχει τοποθετηθεί κονίαμα, αυτό αποκαθίσταται. Έτσι η κατοικία εξακολουθεί να αποτυπώνει στο κέλυφος την ιστορία της, ενώ εσωτερικά μένει αναλλοίωτη αίσθηση του τύπου της μονόχωρης κατοικίας.

Η πρόταση αυτή:

• Χρησιμοποιεί αποκαθιστά και συντηρεί αυτούσια τα δομικά στοιχεία του υπάρχοντος κτηρίου και επεμβαίνει εσωτερικά μονο με ελαφριες ξύλινες κατασκευές εξοικονομώντας πόρους και ενέργεια.
• Η λύση προσαρμόζει την κατοικία εσωτερικά στις νέες ανάγκες των κατοίκων χωρίς να αλλοιώνει την μορφολογία της και ενισχύει την ιστορική, πολιτιστική και αισθητική αξία της. Η κατοικία αποκτά έτσι διαχρονική αξία.
• Η τοποθέτηση του νέου κτηρίου για το μπάνιο και για τον φούρνο συμπληρώνει την «ιστορία» σαν φυσική συνέχειά της.
• Η χρήση φυσικών υλικών δημιουργεί ένα ιδιαίτερα άνετο και υγειές κλίμα διαβίωσης. Επίσης αν για κάποιο λόγο στο μέλλον το κτήριο αυτό θα γκρεμιστεί, τα υλικά του είναι ανακυκλώσιμα και φιλικά με το περιβάλλον.
• Η πρόταση αυτή αναπτύσσεται στο τοπίο κατ’ ελάχιστον, με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν επιπτώσεις στο οικολογικό σύστημα και την μορφολογία της περιοχής.